yağmur.

Benim yağmurum var. İnsanların yokuşları var, yolları, sokakları. Başkasıyla yürümüyorlarmış, orada anıları varmış. Ben yağmurlarımı herkesle paylaşırım. Tüm herkes bilir; yağmur yağdı mı sebebi benimdir. Yağmur bulutları bilirler, onlar gittikçe ben peşlerinden gelirim. Onlar yürür, ben yürürüm. Kaldırımdan bitme yer mineleri başlarını uzatır damlaları yakalamak için. Benim yağmurlarım sever çiçekleri. "Benim" diyorum ama şahsıma ait olduklarından da değil, ben onlara ait olduğum için. 

Ben de yağmurlu bi sabaha doğmuşum. Sevdiğim şeyler yağmurları hep sever. Ben yağmurlarımı ayırmam "onun, şunun" diye. Yağmur herkesin en doğal hakkı. Galata'nın altındaki de ıslansın yağmurda, Eminönü'nde nişanlısını döven de, Fındıklı'da çay içen de. Ben alınmam, kırılmam. Benim şehrim yağmurlarla dolup taşsın. İnsanların bitmeyen acıları yağmurlarımla da dinmez. Napalım dinmesin.